Hraði hraunrennslis fer eftir hitastigi kvikunnar, efnainnihaldi og seigju, svo og halla í landslagi. Basísk hraun eru fremur þunnfljótandi, eru frekar kísilsnauð, hafa litla seigju og geta runnið langar leiðir ( >50 km) á meðan súr hraun eru almennt kísilrík (líparít, andesite) og seigfljótandi og renna frekar stutt (5 – 10 km).   Mikill hiti í hrauninu getur skapað hættu ef farið er of nálægt hraunjaðrinum,  þannig hafa menn brennt sig. Einnig getur verið hætta á grjótkasti og gasi. Hraun kólna eða storkna á yfirborði og mynda fast berg.

Hættan frá hraunrennslinu sjálfu er almennt frekar litil. Þó getur hraunrennsli valdið miklu tjóni á mannvirkjum eins og þekkt er frá eldgosinu í Vestmannaeyjum 1973.  Mikið var lagt í að hægja á framrás hraunrennslisins og breyta stefnu þess til að verja höfnina, sem er lífæð Vestmannaeyja.  Hraunjaðarinn var kældur  niður með því að dæla á hann sjó með afkastamiklum dælum.  Hraunkælingin tókst vel og höfninni var bjargað.

Síðast uppfært: 24. Maí 2016 klukkan 10:02